Mark odwrócił wzrok, nie mogąc spojrzeć mi w oczy. Spojrzał na podłogę, na swoje lśniące oksfordy, na wszystko, tylko nie na kobietę, którą obiecał chronić. „Po prostu postaraj się nie przeszkadzać, dobrze? Scene bez opłat. To wielki dzień Leo. Przebrnijmy przez koktajl bez wykładu o etyce wojskowej”.
Poczułam dreszcz w piersi, taktyczny dystans. „Będę się zachowywać, Mark. Dopóki twoja matka też się zachowuje”.
Schodząc po majestatycznych spiralnych schodach do sali balowej, ogarnął nas zapach pięknych lilii i starego bourbona. Sterling Estate była pomnikiem arogancji „starego bogactwa”, strzelistą fortecą z marmuru i szkła ukrytą w wzgórzach Wirginii. Technicznie rzecz biorąc, własność należała do fikcyjnej firmy kontrolowanej przez Eleanor Sterling, kobietę, która traktowała świat jak swoją osobistą szachownicę, a mnie jak przypadkowo wybranego pionka.
W sali balowej Eleanor była zaledwie kimś bliskim na poziomie orbity w społeczności. Była ubrana w perły i sukienki Diora, a jej twarz przypominała maskę chirurgicznej perfekcji. Gdy tylko weszłam, zobaczyłam, jak jej wzrok spoczął na mnie. Bez przesady. Nie pomachała. Szepnęła coś do kobiety obok niej – żony przedsiębiorcy zbrojeniowego – i wskazała na mnie z wąskimi ustami, szerokim uśmiechem.
To było spojrzenie myśliwego, który już wykopał sobie grób.
Zwrot akcji: gdy zaczęły rozbrzmiewać pierwsze nuty kwartetu smyczkowego, Eleanor oderwała się od swojej grupy i podeszła do mnie, trzymając nonszalancko w dłoni kieliszek ciemnoczerwonego Bordeaux, a błysk w jej oczach powiedział mi, że ofiary wieczoru już nie żyją.
Zobacz więcej na następnej stronie.
