Nie musiałam się odwracać, żeby zobaczyć, że Mark Sterling opiera się o framugę drzwi, wyglądając jak następca tronu upadającej dynastii. Był przystojny w ten wyrafinowany, niezasłużony sposób: szyty na miarę włoski jedwabny garnitur, Rolex, który kosztował więcej niż moje pierwsze dwa lata służby, i oczy zamglone zbyt silnym niepokojem.
„To ślub twojego brata, Marku” – powiedziałam głosem pewnym jak horyzont. „Leo specjalnie mnie poprosił, żebym to założyła. Jest dumny z mojej służby. Jest dumny, że jego siostra jest majorem w armii Stanów Zjednoczonych”.
Mark wszedł do zwrotki, jego kroki tłumił gruby perski dywan. Wyciągnął rękę, jakby chciał dotknąć mojego ramienia, po czym zawahał się, zawisając dłonią nad złotym galonem. „Moja mama uważa, że to… asertywne. Mówi, że sprawia, że inni goście czują się jak na rozmowie kwalifikacyjnej. Chciała, żeby to było „dopracowane” wydarzenie”. Wiesz, jak to jest z wizerunkiem rodziny Sterlingów.
Odwróciłam się i spojrzałam mu w oczy. Mark był człowiekiem, którego kiedyś nazywałam schronieniem. Poznałam go podczas operacji ewakuacyjnej ambasady w Afganistanie, gdzie dowodziłam ochroną, a on był młodym dyplomatą, który znalazł się w ogniu krzyżowym. Uratowałam mu życie i w przypływie adrenaliny, jaki towarzyszył temu wydarzeniu, zakochałam się w tym, jak na mnie patrzył: z podziwem. Ale trzy lata małżeństwa z członkiem rodziny Sterlingów przekształciły ten podziw w cichą, skrywaną urazę.
„Ten mundur reprezentuje to, kim jestem, Marku” – powiedziałam, zniżając głos o oktawę, „autorytatywnym tonem”, którego zazwyczaj używałam w centrum operacyjnym. „To ten, który miałam na sobie, kiedy uratowałam ci życie. Czy twoja matka też uważa moją odwagę za „asertywną”, czy po prostu dlatego, że nie idzie ona w parze z funduszem powierniczym?
Więcej na następnej stronie.
