Strażnicy zamarli w bezruchu.
Lucas nic nie widział, ale nagle przyłożył dłoń do czoła.
„Czuję się… dziwnie” – wyszeptał. „Jakby coś poruszyło się w mojej głowie”.
Stworzenie wydało niski, ostry dźwięk.
Potem spadło z dłoni Lily na marmurową posadzkę.
„Nie zmiażdż go!” – ostrzegła szybko Lily. „Jeśli na niego nadepniesz, wypłynie więcej”.
Jonathan wstrzymał oddech.
„Więcej?”
Lucas nagle spojrzał mu w drugie oko.
„To pali” – powiedział. „Jakby światło próbowało się przez nie przebić”.
Serce Jonathana waliło jak młotem.
Gdyby było tylko jedno stworzenie…
mogło być kolejne.
Tym razem nie powstrzymał dziewczyny.
Lily delikatnie powtórzyła ten sam ruch.
Drugi czarny pasożyt wydostał się z oka Lucasa.
Ten był większy.
Przez chwilę leżała nieruchomo w jej dłoni.
Wtedy, gdzieś w ścianie rezydencji, w pobliżu fortepianu, rozległ się dziwny szelest.
Miękki. Wilgotny. Narastający.
Potem nastąpił zapach – metaliczny i zgniły.
Jonathan przycisnął dłoń do ściany.
Coś w środku się poruszało.
„Ukrywają się tam” – powiedziała cicho Lily.
Miliarder natychmiast nakazał strażnikom przynieść narzędzia.
W ciągu kilku minut ściana za fortepianem roztrzaskała się.
W pustej przestrzeni odkryli coś przerażającego.
Dziesiątki takich samych maleńkich stworzeń czepiały się izolacji i drewna, pełzając po sobie niczym żywe cienie.
Ale w środku gniazda znajdowało się coś nieoczekiwanego.
Mała drewniana pozytywka.
Jonathan natychmiast ją rozpoznał.
Należała do matki Lucasa.
Zginęła dwanaście lat wcześniej w wypadku samochodowym, który wszyscy uważali za tragiczny – tego samego dnia, w którym Lucas nagle stracił wzrok.
Jonathan zawsze myślał, że pudełko zaginęło, kiedy przeprowadzili się do nowego domu.
Ale było.
Ukryte w ścianie.
