Wciąż brakowało mu 37 minut do śmiertelnego zastrzyku. Jego jedyne życzenie? Zobaczyć po raz ostatni swojego zranionego owczarka niemieckiego.
Ale kiedy pies wszedł do pokoju, nie tylko się pożegnał – zaczął grzebać w kieszeni Masona, jakby od tego zależało jego życie. Strażnicy myśleli, że to żałoba. Nie mieli pojęcia, że pies ma przy sobie dowody, które miały ujawnić spisek, sięgający aż do biura gubernatora.
„Cela pachniała wybielaczem i rozpaczą. 6:23 rano, 107 minut do końca”.
Przesunąłem palcem po bliźnie na przedramieniu – bliźnie, którą Ranger lizał, gdy moje koszmary związane z zespołem stresu pourazowego nasilały się. Minęło pięć lat, odkąd poczułem ten szorstki język.
Drzwi zatrzasnęły się.
—Masz gościa, Reed. Ostatnia prośba zaakceptowana.
Myślałem, że to będzie Abby. Ale zamiast tego dyrektor Blackwood odsunął się i oto stał tam – z szarym pyskiem, poruszając się wolniej, niż pamiętałem, ale te bursztynowe oczy wpatrywały się we mnie, jakby nigdy nie przestały mnie szukać.
Ranger zamarł.
Jedno uderzenie serca.
Dwa.
Potem skoczył na beton, z jego piersi wyrwał się dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałem – trochę wycie, trochę krzyk. Uderzył mnie tak mocno, że stalowa rama łóżka zaskrzypiała na podłodze.
—Hej, kolego. Hej, mój dobry chłopcze.
Drżał, lizał mnie dziko po twarzy, po rękach, po piersi. Potem przestał. Zamarł. Jego nos przycisnął się do mojej kieszeni – kieszeni, w której był kawałek materiału z mojej starej skórzanej kurtki. Kurtki, którą miałem na sobie w noc, gdy zamordowano Victora Montgomery’ego.
Podrapał mnie. Skomlał. Znów to zrobił.
„Co mu jest?” mruknął strażnik.
Nie wiedziałem. Wtedy jeszcze nie.
Ale Ranger wiedział.
Wiedział od pięciu lat. Wiedział, że skierowany w górę czubek Rolexa Montgomery’ego – do którego namówił mnie morderca – jakimś sposobem trafił do jego ciała. Nosił go ze sobą podczas choroby nowotworowej, artretyzmu, podczas każdej wizyty, kiedy mnie nie było.
Abby wyszła z progu.
„Próbował nam coś powiedzieć od tamtej nocy. Po prostu nie rozumiałam”.
Ranger przycisnął swój pokryty bliznami pysk do mojej piersi. Spojrzał mi prosto w oczy. I przez jedną niemożliwą chwilę, przysięgam, ten pies się uśmiechnął.
Radio strażnika. Dźwięk zatrzeszczał.
