Następnego ranka włożyłam kartkę od Randy’ego, list z przeprosinami i niedokończonego jednorożca do plecaka mojego syna.
Następnie pojechałem do szkoły.
Ozdoby z okazji Dnia Matki nadal znajdowały się na korytarzu: papierowe kwiaty, krzywe kartki, pomalowane serca i jedno puste miejsce mniej więcej pośrodku.
Wiedziałem, że to Randy’ego.
Pani Bell wyszła, kiedy nas zobaczyła. Jej twarz się zmieniła, gdy zauważyła plecak.
„Sarah” – powiedziała cicho. „Skąd to masz?”
Pojechałem do szkoły.
„Randy mi to dał” – powiedziała Sarah, wyciągając rękę do mnie.
Pozwoliłem jej wziąć.
Pani Bell spojrzała na mnie. „Haley, może powinniśmy porozmawiać na osobności”.
„Nie” – powiedziałem. „Powinniśmy porozmawiać szczerze”.
Położyłem przed nią list Randy’ego z przeprosinami.
„Mój syn napisał to zanim zasłabł.”
Pani Bell zasłoniła usta.
„Czy on zniszczył mur?”
Odwróciła wzrok. „Uwierzyłam w informacje, które miałam”.
„Haley, może powinniśmy porozmawiać prywatnie.”
„To nie było moje pytanie.”
Jej ramiona opadły. „Nie. Nie zrobił tego.”
Sarah ścisnęła moją dłoń.
Położyłem rysunek Sary obok listu. „Próbowała ci powiedzieć”.
Oczy pani Bell zaszkliły się. „Myślałam, że uczę odpowiedzialności”.
„Odpowiedzialność zaczyna się od ustalenia, kto to zrobił. Nie twierdzę, że to ty spowodowałeś to, co stało się z moim synem. Twierdzę, że ostatnią rzeczą, jaką mu dałeś, był wstyd, i że on do niego nie należał”.
„Próbowała ci to powiedzieć.”
