Rozdział 1: Test poddania się
W prywatnej jadalni L’Orangerie panowała duszność. Pachniało wiórkami trufli, mocno przecedzonym Bordeaux i unosiła się w niej silna, niemal namacalna aura drapieżnej arogancji.
Siedziałam mniej więcej pośrodku długiego, mahoniowego stołu, z nienagannie wyprostowaną postawą i rękami złożonymi starannie na kolanach. Miałam na sobie konserwatywną, elegancką granatową sukienkę, prezentując dokładnie taki wizerunek, jakiego ode mnie oczekiwano: uprzejmą, skromną i chętną do pomocy. Od ośmiu miesięcy spotykałam się z Marcusem Vance’em. Dziś wieczorem miała się odbyć ta przerażająca, wyczekiwana kolacja „poznaj rodzinę”, wyzwanie, które miałam podjąć, aby udowodnić, że jestem godna wstąpienia do ich szanownego rodu.
Na czele stołu siedziała Sylvia Vance, matka Marcusa. Była kobietą, która wydawała się być w całości złożona z ostrych kątów, drogich, krytycznych spojrzeń i pereł kosztujących więcej niż samochody większości ludzi. Przez ostatnie dwie godziny poddawała mnie nieustannemu, ledwie zawoalowanemu przesłuchaniu. Subtelnie kpiła z mojego braku „odpowiedniego rodowodu”, kwestionowała moje wykształcenie i zbywała mój mglisty opis pracy w „analizie danych rządowych”. Z kolei o przeciętnej karierze Marcusa w średniej wielkości sprzedaży farmaceutycznej mówiła tak, jakby w pojedynkę leczył choroby.
Marcus siedział po mojej prawej stronie, kręcąc trzecią szklanką drogiej szkockiej Macallan. Ani razu mnie nie bronił. Wręcz przeciwnie, zdawał się nabierać wigoru z każdą subtelną obelgą, jaką rzucała mi matka, wchodząc w rolę ukochanego syna, który przyprowadza do domu kobietę gorszego stanu, którą trzeba wychować.
Wzięłam powolny, miarowy oddech, zachowując spokojny uśmiech. Byłam wyjątkowo dobra w utrzymywaniu pozorów. Marcus znał mnie jako Elenę, cichą, zorganizowaną dziewczynę, która lubiła czytać i biegać. Nie miał absolutnie pojęcia, że „Elena” to starannie skonstruowana cywilna przykrywka. Nie wiedział, że tak naprawdę nazywam się Dyrektor Elena Ward, agentka z uprawnieniami poziomu 5 w Agencji Wywiadu Obronnego, obecnie nadzorująca krajowe grupy zadaniowe ds. cyberterroryzmu. Utrzymywałam swój zawód w całkowitej tajności ze względów bezpieczeństwa operacyjnego. Dla Marcusa i jego rodziny byłam po prostu cywilem, którego łatwo mogli złamać.
Ciężkie dębowe drzwi prywatnego pokoju otworzyły się i maître d’hôtel podszedł cicho, niosąc elegancką, czarną, skórzaną książeczkę czekową. Podszedł prosto do Marcusa, domniemanego gospodarza wieczoru.
Jednak Sylvia podniosła jedną, zadbaną dłoń, zatrzymując kelnera w miejscu.
„Proszę to tu przynieść” – rozkazała.
Kelner posłusznie położył przed nią skórzany notes. Sylvia otworzyła go, pobieżnie przeglądając szczegółowy rachunek. Było nas szesnastu krewnych. Zamówili najdroższego szampana, importowany kawior i sezonowane steki. Rachunek, jak szybko oszacowałem, wyniósł grubo ponad trzy tysiące dolarów.
Sylvia nie sięgnęła po swoją designerską torebkę. Zamiast tego położyła dłoń płasko na skórzanym notesie i powoli, z rozmysłem przesunęła go po długim lnianym obrusie, aż zatrzymał się tuż przede mną.
Rozmowy ciotek, wujków i kuzynów natychmiast ucichły. W pomieszczeniu zapadła ciężka, pełna oczekiwania cisza.
„To tradycja w naszej rodzinie, Eleno” – oznajmiła Sylvia, a w jej głosie pobrzmiewał nieomylny, okrutny uśmieszek. „Najnowszy członek rodziny zawsze stawia rodzinie pierwszą kolację. To gest, który pokazuje, że nie zależy im tylko na naszych pieniądzach. To wyraz szacunku. Potraktuj to jako test twojego oddania dla Marcusa”.
Spojrzałem na czarną, skórzaną książkę, leżącą kilka centymetrów od mojej szklanki z wodą. Potem spojrzałem na Marcusa.
