Poczułam chłód w piersi.
Eric od miesięcy zachowywał się dziwnie: pracował do późna, miał zablokowany telefon i nagle często wyjeżdżał w „podróże służbowe”. Podejrzewałam romans.
Ale to było inne.
Schyliłam się i podniosłam falbanę łóżka.
Nic nie było widać, tylko drewniana podłoga.
Wymusiłam uśmiech, żeby Noah się nie martwił.
„Dobrze, przyjacielu. Dzięki, że mi powiedziałeś”.
„Zrobiłam coś złego?” – zapytał.
„Nie” – powiedziałam cicho. „Zrobiłeś coś bardzo dobrego”.
Gdy zasnął, zrobiłam prosty krok.
Zainstalowałam pod łóżkiem małą kamerę z czujnikiem ruchu.
Następnego ranka powiedziałam Ericowi, że jadę w podróż służbową.
Ale tak naprawdę nigdzie nie pojechałam.
Tego wieczoru, siedząc w pokoju hotelowym dwadzieścia minut drogi stąd, otworzyłam nagranie z kamery w telefonie.
O 23:37 nagranie pokazało ruch.
Ale Melissa nie wyczołgała się spod łóżka.
Wyszła z ukrytej przestrzeni podpodłogowej w podłodze szafy.
I nie była jedyna.
Za nią wyszedł kolejny mężczyzna, trzymając w rękach duży metalowy pojemnik.
Szeptali, idąc w stronę kuchni, zupełnie nieświadomi, że mała kamera wszystko rejestruje.
„Czy Eric już wyszedł?” zapytał mężczyzna.
„Tak” odpowiedziała Melissa. „Wróci dopiero jutro rano”.
„Więc laboratorium znowu tu zostanie na noc?”
„Jeszcze tydzień” powiedziała. „Wtedy wszystko przeniesiemy”.
Słowo „laboratorium” natychmiast przykuło moją uwagę.
Myśli krążyły mi po głowie.
Mężczyzna otworzył metalowy pojemnik na blacie kuchennym.
W środku znajdowały się szklane probówki, szczelnie zamknięte woreczki wypełnione białym proszkiem i różne małe palniki.
Ścisnęło mnie w żołądku.
Nie chodziło tylko o sprzęt.
To było laboratorium narkotykowe.
Przez chwilę siedziałem nieruchomo i wpatrywałem się w zatrzymany film.
Potem sięgnąłem po telefon.
Mogłem zrobić tylko jedno.
Zadzwoniłem pod numer 112.
