Co tu się stało, kochanie?” — zapytał głosem tak zimnym, że w pokoju niemal zrobiło się mroźno.
Moja matka, odzyskując głos, zaczęła się jąkać: — „Panie… Panie Vanderbilt! My nie wiedzieliśmy… To tylko taki żart… rodzinne przekomarzanie się przed ślubem…”.
Ethan odwrócił się do niej powoli. W jego oczach płonął gniew, który sprawił, że matka cofnęła się o dwa kroki, potykając o własne nożyczki.
— „Żart?” — powtórzył Ethan, wyjmując z kieszeni telefon i wybierając numer do swojego asystenta. — „Skoro tak bardzo lubicie dziury i nędzę, to myślę, że ten dom, na który właśnie kończy się wam kredyt w moim banku, będzie świetnym miejscem, żebyście mogli poczuć to na własnej skórze”.
Twarz matki zrobiła się trupio blada. Ethan przyciągnął mnie do siebie i szepnął mi do ucha słowa, po których zrozumiałam, że jutrzejsze wesele mojego brata będzie najkrótszą imprezą w historii tego miasta..
