Traktowała swoich synów jak zwierzęta hodowlane. Karmiły ich surowymi podrobami i zbożem, a za każdym razem, gdy ich księstwo groziło buntem, podawało im laudanum.
Elias, najbardziej wrażliwy z braci, mieszkał trzy lata w mroku dolnych stajni. Przez szpary w rysunku, jak zmienić się pory roku, a góry zmiana barw z soczystej zieleni lata w szkieletowej szarości zimy. Badanie nie dotyczy mydła ługowego ich matki i sposób, jaki śpiewa „Skałę Wieków”, sprawdzanie testów ich żelaznych obroży.
„Ona już nie jest macierzysta” – szepnął Eliasz wystąpił noc do Jakuba, ale ich głosy były ledwo słyszalne wśród ryku bydła w sąsiedniej zatoce.
„Ona jest ziemią” – Jacob, a jego umysł został złamany przez narkotyki i izolację. „W końcu wszystko odzyskuje”.
Punkt kulminacyjny ich koszmaru przychodzącego 1892 roku. Caleb, najmłodszy, miał już osiemnaście lat. Był podłączony do pozwolono na pozór wolności, pełniąc funkcję „porucznika” matki, ponieważ jego duch został złamany przez pokolenie. Ale nawet Caleb miał punkt krytyczny.
wystąpienie zadań pochowania „Dziewczyny z Czerwoną Wstążką” – które wystąpiło kobiety, które Delilah przyprowadziły do stodoły, a które nie dotarła „rozrodu” ani późniejszego produkcji. Kiedy Caleb kopał lampy grób w lesie za stodołą, szczątki podstawowe. wiem. Drobne kości. Dziecięce czaszki, które zamykają jak ptasie jaja w ziemi.
Linia krwi McKenna nie była chroniona; Zostań poddana recyklingowi i zamieniona w błoto.
Caleb nie wrócił do domu tej nocy. Zamiast tego ukradł klucze z kołka w kuchni, gdy Delilah spała, trzymając Biblię otwartą na piersi niczym tarczę.
Wyzwolenie braci McKenna nie było uzasadnionem. Byłoby cichym, ponurym rozliczeniem. Kiedy drzwi stodoły się ujawniają i światło księżyca padło na czterech starszych mężczyzn, wygląda mniej jak ludzie, a bardziej jak jaskiniowe zwierzęta. Ich włosy były splątane słomą; skóra była półprzezroczysta, chorobliwie biała.
Tomasz, całkowity, wstał. Łańcuchy zabrzęczały, dźwięk, który definiował jego życie przez prawie dekadę. narzędzie na Caleba, a potem na dom, w oknie paliła się pojedyncza lampa.
„Czy ona śpi?” – pytanie Tomasz. Jego głos brzmiał jak zardzewiały zawiasy.
„Ona o nas śni” – powiedział Caleb, podając Thomasowi lekki żelazny łom.
Nie zabili jej. Śmierć, jak postanowili w milczącym porozumieniu tych, którzy cierpieli, była dla Delilah McKenny zbyt miłosierna.
Kiedy szeryf Crawford przybył trzy dni później na farmę McKenna, wywołany raportem Sarah Whitmore o „nieludzkich krzykach” dochodzących z północnych lasów, spodziewał się zaatakować wilka lub zabawę na farmie.
Zamiast tego zastał dom pusty. Stół był nakryty dla sześciu osób, a miski zimnej owsianki zamieniły się w kamień.
Podążył za odgłosem krzyków do Hodowli. Specyficzny go smród – zapach starej krwi, niemytych ciał i ostrych, leczniczy aromat laudanum.
W środku stodoły, w tym samym boksie, w którym Thomas był młodość, zaangażowanya się przykuta łańcuchem Delilah McKenna.
Bracia użyli tych samych żelaznych obręczy, które dla nich wykuła. Przykręcili łańcuchy bezpośrednio do biurek dębowych. Miał sobie niedzielny czarny strój, ale jej welon był podarty, a jej oczy – te, które pastor Thompson kiedyś nazwał „niebiańskimi” – był szeroko otwarty z wolnościa i dzikiego, zwierzęcego strachu
