Ciężki zapach wosku podłogowego i tanich perfum Zwykle sygnalizował noc świętowania, ale dla mnie było to duszące przypomnienie wszystkiego, co straciłem. Minęły dokładnie trzy miesiące od pogrzebu Keitha. Trzy miesiące po tym, jak rytmiczny huk jego butów bojowych na drewnianej podłodze zniknął, zastąpiony ciszą tak głęboką, że czuł się jak fizyczny ciężar. Wciąż robiłem dwie filiżanki kawy rano, para z drugiego kubka unosiła się jak duch w kuchni, zanim zdałem sobie sprawę z mojego błędu i wylałem go do kanalizacji.
Smutek jest dziwnym architektem; odbudowuje twoje życie w labirynt wyzwalaczy. Konkretna piosenka w radiu, widok podwójnego sznurowadła lub nadchodzący taniec ojca i córki w szkole podstawowej mogą doprowadzić do upadku całej konstrukcji.
Katie stała przed lustrem w szafie, jej mała ramka połknięta przez jasnoróżową «wirującą sukienkę», którą Keith wybrał dla niej rok temu. Zachowywała go na tę noc. Na jej sercu, przypięła odznakę «dziewczynka tatusia», złoty plastik błyszczał pod światłem sypialni.
«Mamo?»szepnęła, jej głos ledwo słyszalny. «Czy nadal się liczy, jeśli taty nie ma tutaj, aby zobaczyć wirowanie?”
