Amelia zamrugała. „Co się stało?” „Powiedzmy sobie” – odpowiedział Luca z lekkim uśmiechem – „potrzebowałem rozrywki”.
Siedzieli przy stoliku w kącie, a jej serce wciąż biło jak szalone. Nalał jej drinka, każdy jego ruch był spokojny i rozważny. „Ci ludzie nie będą cię już niepokoić” – powiedział, zerkając na szepczący tłum. „Boją się tego, czego nie rozumieją”.
Amelia przyglądała mu się. Linia jego szczęki, ledwo widoczna blizna koło ucha, to, jak wydawał się jednocześnie niebezpieczny i miły. „Nie musiałaś mi pomagać”.
„Nie zrobiłem tego dla ciebie” – powiedział delikatnie. „Ktoś w tym pokoju chciał postawić mnie w niezręcznej sytuacji. Pomogłaś mi zamienić się rolami”.
Amelia zmarszczyła brwi. „Więc to była tylko przykrywka?”
„Może” – powiedział. Potem jego wyraz twarzy złagodniał. „Ale nie spodziewałem się, że będziesz na mnie tak patrzeć. Jak na… człowieka”.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach podeszło do niej i szepnęło coś po włosku. Twarz Luki się zmieniła. Wstał gwałtownie. „Zostań tutaj” – rozkazał stanowczo. Ciekawość Amelii wzięła jednak górę. Wyszła za nim na zewnątrz, cicho stukając obcasami o marmurową posadzkę. Przy budce parkingowej zobaczyła Lukę rozmawiającego z innym mężczyzną, który trzymał broń ukrytą pod kurtką. Jego słowa były ostre i pełne napięcia. Potem nieznajomy odszedł, a Luca odwrócił się i zobaczył, że na niego patrzy.
„Nie powinnaś była tego widzieć” – powiedziała, podchodząc bliżej.
„Nie chciałam…”
„Jesteś odważna” – przerwał. „Ani głupia”. Jego oczy spotkały się z jej. „Skoro mnie widziałaś, nie możesz po prostu zniknąć z mojego życia, Amelio”.
Nocny wiatr niósł zapach róż i strachu. Po raz pierwszy Amelia zdała sobie sprawę, że wkroczyła w coś o wiele większego niż ona sama.
Dwa dni później Luca pojawił się w drzwiach ich małego mieszkania. Daniel budował wieże z klocków Lego w salonie, gdy podniósł wzrok i zapytał: „Mamo, czy to twoja przyjaciółka ze ślubu?” Luca uśmiechnął się lekko. „Coś w tym rodzaju”.
Amelia zamarła, niepewna, czy go wpuścić. „Nie powinieneś tu być”.
„Wiem” – powiedział, podchodząc bliżej. „Ale nie lubię zostawiać spraw niedokończonych”. Zauważyła odklejającą się tapetę, zniszczone meble i cichą siłę w jego oczach. „Długo walczyłaś sama” – powiedział. „Już nie musisz”.
Amelia skrzyżowała ramiona.
