V
„Mamo” – powiedziałam, starając się zachować spokój. „Zabieram cię teraz do szpitala”.
Spojrzała na mnie z niepokojem.
„Nie zrobią tego. Pomóż nam, Amelio”. Już powiedzieli…”
„Pomogą ci”.
Pomogłam jej wsiąść do samochodu. Nadal była słaba. Oddychała płytko. Jechałam powoli. Ostrożnie. Ale w środku czułam napięcie. Sprężynę, która zaraz pęknie.
Weszłyśmy razem do City General. Trzymałam ją za ramię. Zapach środka dezynfekującego wypełnił moje nozdrza. Nad moją głową brzęczały świetlówki.
Przy ladzie spotkałam doktora Victora Rossa. Spojrzał na kartę pacjenta i zignorował mnie.
„Panie doktorze, stan mojej mamy jest bardzo poważny. Jest nieprzytomna od pół godziny. Proszę natychmiast rozpocząć leczenie”. Leczenie.
Nie podniósł wzroku.
– Leczenie tutaj nie jest możliwe. Zabierz ją do innego szpitala.
Przełknąłem gorzki ból w gardle.
– Doktorze, wiem, że to największy szpital w Chicago. Moja matka jest w bardzo złym stanie. Jeśli nie będzie tu leczona, jej życie będzie w niebezpieczeństwie. Proszę się nie martwić o pieniądze. Zapłacę, ile trzeba.
W końcu spojrzał na mnie. Jego wzrok powędrował od mojej twarzy do wyblakłego płaszcza mojej matki. Do mojej prostej sukienki.
Uśmiechnął się. To był taki uśmiech, który przyprawił mnie o dreszcze.
– Zapłacisz, ile trzeba?
Zaśmiał się. Suchym, szyderczym śmiechem.
– Myślisz, że masz wystarczająco dużo pieniędzy, żeby zapłacić za leczenie?
Tutaj?
Pochylił się i zniżył głos, jakby zdradzał sekret.
„Słuchaj, nawet jeśli się sprzedasz, nie zapłacisz za jej leczenie”.
Słowa zawisły w powietrzu. Mama chwyciła mnie za rękę. Ciaśniej.
« Więc mówię ci, zabierz ją ze sobą i odejdź. Ludzie tacy jak ty nawet nie mają… »
Jeśli chcesz kontynuować, kliknij przycisk „Dalej” poniżej ⤵
