Victor myślał, że małżeństwo daje mu władzę. Zapomniał, że statut firmy przyznaje założycielowi prawo głosu, dopóki nie zostanie dobrowolnie przeniesiony. Ja byłem założycielem. On był ozdobnym mosiądzem na drzwiach, które należały do mnie.
Przez dziesięć dni grałem wyczerpany.
Płakałam w łazienkach, gdzie kamery nie mogły mnie dostrzec. Pozwalałam Lili siedzieć na spotkaniach z jej zadowolonym z siebie notesikiem. Pozwalałam Victorowi poklepywać mnie po ramieniu w obecności kadry kierowniczej i mówić: „Mara potrzebuje odpoczynku”.
Tymczasem mój prawnik wezwał mnie do sądu, żeby udostępnić dokumentację medyczną. Mój prywatny detektyw namierzył Lilę. Mój zespół ds. cyberbezpieczeństwa odzyskał usunięte e-maile z serwerów firmowych, w tym jeden od Victora do Claudine.
Gdy Mara zostanie uznana za niezdolną do pracy, składamy wniosek o ustanowienie kurateli. Dziecko Lili zostaje spadkobiercą publicznym. My kontrolujemy fundusz powierniczy.
Przeczytałem to trzy razy.
Nie rozwód.
Klatka.
Chcieli, żeby moja firma, mój majątek, moja reputacja i moje nienarodzone dziecko zostały wymazane jako niedogodność.
Najbardziej doniosły fakt ujawniony został w deszczowy czwartek.
Mój śledczy przesłał mi nagranie wideo.
Victor i Lila stali przed prywatnym skarbcem bankowym. Claudine podała im teczkę. W środku znajdowały się poprawki do umowy powierniczej z moim sfałszowanym podpisem.
A Lila się śmiała.
„Do Bożego Narodzenia” – powiedziała – „Mara trafi do ośrodka, Victor będzie pogrążony w żałobie, a ja będę panią Lang”.
Obejrzałem ten klip raz.
Następnie zwołałem nadzwyczajne posiedzenie zarządu.
Victor wszedł do sali konferencyjnej pachnąc zwycięstwem jak wodą kolońską.
Lila szła za nią w kremowej sukience, miękkiej i tragicznej. Claudine szła ostatnia, ubrana na pogrzeb, który nie był mój.
Reżyserzy siedzieli sztywno wokół szklanego stołu. Victor położył ręce na krześle u wezgłowia.
„Maro” – powiedział – „to spotkanie jest niepotrzebne. Twój stan jest delikatny”.
Usiadłem na krześle dyrektora zanim on zdążył je zająć.
„Mój stan” – powiedziałem – „wymusił na mnie dużą koncentrację”.
Zachichotał. „Wszyscy tutaj się o ciebie troszczą”.
„Nie, Victorze. Wszyscy tu zaraz cię usłyszą.”
Skinąłem głową w stronę mojego prawnika.
Ekran się rozświetlił.
