2. Dystans niezbędny do stania się sobą.
Rozwój psychologiczny wymaga pewnego dystansu. Aby dziecko mogło zbudować własną tożsamość, musi kwestionować, podważać i dystansować się emocjonalnie od rodziców: proces ten nazywa się indywiduacją.
To, co dziecku wydaje się odkryciem siebie, często jest postrzegane przez matkę jako odrzucenie. Jednak bardzo często miłość pozostaje nienaruszona; dziecko po prostu próbuje zdefiniować swoją tożsamość. Gdy temu oddzieleniu towarzyszą poczucie winy lub oporu, dystans często się pogłębia.
3. Ulgę w bólu, gdzie bezpieczeństwo jest gwarantowane
Dzieci często zwierzają się osobie, której ufają najbardziej i która nigdy ich nie opuści. Ponieważ matka uosabia bezwarunkową akceptację, staje się ona najbezpieczniejszym schronieniem dla emocji, z którymi nie potrafią sobie poradzić gdzie indziej.
Dlatego dziecko może być miłe dla świata zewnętrznego, a surowe dla matki. Nie jest to ani właściwe, ani zdrowe, ale zrozumienie, że takie zachowanie odzwierciedla wewnętrzny konflikt dziecka, a nie kwestionowanie wartości matki, może zapobiec temu, by cierpienie nie obróciło się przeciwko niemu.
4. Kiedy matka znika w cieniu swojej roli.
Niektóre matki, kierowane miłością, stopniowo schodzą na dalszy plan. Istnieją jedynie jako punkty odniesienia, dostarczające problemów i innych zasobów, nigdy nie odpoczywające, nigdy o nic nie proszące, nigdy nie stawiające wymagań. Ich cierpienie pozostaje ukryte; ich pragnienia są relacjonowane; rzadko stawiają granice.
Dzieci otrzymują ukryty przekaz, że ich matka nie ma własnych potrzeb. A kiedy matka nie okazuje szacunku do samej siebie, dzieciom trudno się go nauczyć. Nie chodzi o obwinianie, ale o uświadomienie sobie, że pokazanie siebie takim, jakim się naprawdę jest, również jest cenną lekcją.
5. Ciężar niespłacalnego długu emocjonalnego.
Kiedy miłość jest postrzegana jako przesadna lub oparta na poświęceniu, niektóre dzieci odczuwają poczucie długu, którego nie są w stanie spłacić. Aby uciec od ciężaru tego poczucia winy, minimalizują to, co otrzymały: „To niewiele” lub „To była po prostu ich odpowiedzialność”.
W ten sposób miłość przekształca się z dobrowolnej więzi w zobowiązanie. A kiedy miłość staje się więzią, odrzucenie może trwać, nie z powodu braku uczucia, ale pod presją poczucia długu.
6. Kultura egocentryczna.
Współczesne społeczeństwo przywiązuje dużą wagę do natychmiastowości, osobistego spełnienia i indywidualnego komfortu. W tym kontekście relacje wymagające cierpliwości, wytrwałości i długoterminowego zaangażowania często schodzą na dalszy plan.
“” Poprzedni
