Ciężarówka z dostawą wysadziła mnie na skraju rancza. Gdy tylko odjechała, ogarnęła mnie cisza – ciężka, wręcz przytłaczająca.
Nie było drzew. Nie było miejskich odgłosów. Tylko rozległa równina, która zdawała się pochłaniać wszystko dookoła.
To miejsce nie było stworzone dla ludzi takich jak ja.
A potem go zobaczyłam.
Jake Caldwell.
Nie wyglądał jak nikt, kogo znałam. Był wysoki, miał oczy twarde jak stal i twarz naznaczoną wiatrem, słońcem i latami ciężkiej pracy. Nie wyciągnął ręki na powitanie. Nie pomógł mi wysiąść z ciężarówki.
Jego wzrok zatrzymał się na mojej eleganckiej sukience. Lekko pokręcił głową.
„Czy gotowała pani kiedyś dla piętnastu głodnych mężczyzn, pani Sullivan?” zapytał bez emocji.
„Nie” – przyznałam, czując, że moje słowa zabrzmiały słabo i niepewnie.
„Umie pani zarżnąć kurczaka? Nosić wodę?” Rąbać drewno? »
Każde pytanie było jak cios. Każde pytanie przypominało mi, jak bardzo się tu nie odnajduję.
„Mogę się uczyć” – odpowiedziałam, choć nie miałam pojęcia, czy to prawda.
Jake zrobił krok w moją stronę. Był za blisko; wdzierał się w moją znajomą przestrzeń.
„To nie szkoła” – powiedział chłodno. „To ranczo. Potrzebuję kucharza, a nie kogoś, kogo trzeba ratować”.
Wyciągnął zegarek kieszonkowy i otworzył go.
„Obiad jest o szóstej. Jeśli do tego czasu nadal nie będziesz umiał gotować, wóz zawiezie cię z powrotem do miasta”.
Jego spojrzenie było niewzruszone.
„Czas ucieka”.
Jeśli chcesz kontynuować, kliknij przycisk „Dalej” poniżej ⤵
