O trzeciej nad ranem w moich drzwiach pojawił się mój wnuk – umazany błotem, drżący, z przerażeniem w oczach. „Proszę, ratuj mnie” – wyszeptał. „Tata mnie uderzył… bo coś zobaczyłem”. Wciągnąłem go do środka, ogrzałem i zawołałem zięcia. Jego odpowiedź była groźbą: „Odeślij go teraz albo zniknij z tego domu”. Powiedziałem, że nie i zamknąłem drzwi. O wschodzie słońca zawyły syreny i zostałem oskarżony o porwanie. Myślał, że się załamię. Miał się dowiedzieć, kim naprawdę jestem.

Gdyby Leo wyskoczył przez okno, Richard już by wiedział. Już by przyszedł.

Odwróciłam się na sekundę od Leo i spojrzałam na swoje odbicie w ciemnym oknie kuchennym. Wątła babcia zniknęła. Na jej miejscu stanęła pułkownik Martha Vance, była dyrektor ds. operacji specjalnych w Agencji Wywiadu Obronnego.

„Wypij to” – powiedziałam, podsuwając Leo szklankę wody.

Podszedłem do regału w salonie. Wyciągnąłem egzemplarz „Wojny i pokoju”. Był pusty. W środku leżał zabezpieczony telefon satelitarny i Glock 19 z pełnym magazynkiem.

Zajrzałem do komory. Metaliczny stukot był dźwiękiem budzącego się mojego dawnego życia.

Zadzwonił telefon stacjonarny.

Nie drgnąłem. Podniosłem go.

“Cześć?”

„Otwórz drzwi, Marto.”

To był Richard. Jego głos był spokojny i gładki – to głos, którym czarował ławę przysięgłych.

„Richard” – powiedziałem. „Jest późno”.

„Wiem, że mój syn tam jest” – powiedział Richard. „Sprawdzałem jego smartwatch. Otwórz drzwi, Martho. Chłopiec jest zdezorientowany. Ma nocne koszmary. Potrzebuje ojca”.

„Ma siniaki, Richardzie.”

Na linii zapadła cisza. Urok prysł, zastąpiony przez zimne, metaliczne zagrożenie.

„Upadł” – powiedział Richard. „To niezdarny dzieciak. A teraz otwórz drzwi, stara wiedźmo. Albo je wywalę, wyciągnę go, a potem się z tobą rozprawię”.

„Zajmiesz się mną?” – zapytałem.

„Pochowam cię, Martho” – syknął Richard. „To ja jestem prawem w tym mieście. Jesteś tylko zniedołężniałą pozostałością. Zniknij albo sprawię, że znikniesz”.

Spojrzałem na pistolet w mojej dłoni. Spojrzałem na Leo, drżącego na blacie.

„Richard” – powiedziałem głosem pozbawionym babcinego drżenia. – „Nie masz pojęcia, co właśnie zacząłeś”.

Rozłączyłem się.

Część 2: Ultimatum.
Działałem sprawnie. Emocje były luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić. Panika cię zabija, protokół utrzymuje przy życiu.

„Leo” – powiedziałem, wracając do kuchni. „Musisz być odważny. Możesz to dla mnie zrobić?”

Skinął głową, choć jego wargi drżały.

„Dobrze. Chodź ze mną.”

Zaprowadziłem go do spiżarni. Gołym okiem widać było, że to schowek pełen konserwowych brzoskw