W pewnym momencie Marcus wstał i podszedł do mikrofonu. Goście zaczęli chichotać, przygotowując się na kompromitację „żebraka”.
— „Chciałbym podziękować Marii” — zaczął spokojnym, głębokim głosem, który nagle brzmiał nienaturalnie profesjonalnie. — „Podziękować za to, że zobaczyła we mnie człowieka, gdy wszyscy inni widzieli tylko brudny płaszcz. Widzę tu dziś wielu ludzi, którzy uważają się za elitę. Szczególnie pana, wujku Albercie”.
Wujek Albert prychnął, ale Marcus kontynuował: — „Dziesięć lat temu byłem prezesem funduszu inwestycyjnego, który zarządzał majątkami większości z was. Straciłem wszystko nie przez brak umiejętności, ale przez zdradę wspólników, którzy sfabrykowali dowody kradzieży. Jeden z tych wspólników siedzi dziś przy tym stole”.
