Wstałam powoli i starałam się nie okazywać strachu.
Nie chciałam, żeby ktokolwiek w tym pokoju widział we mnie pokonaną kobietę. Byłam zmęczona, właśnie zgłodniałam i byłam bliska bankructwa, ale stałam. To była jedyna rzecz, nad którą miałam jeszcze kontrolę.
Podniosłam walizkę, ciężką od wszystkich moich rzeczy, i wtedy po raz pierwszy tego wieczoru usłyszałam jego głos.
Nie mówił głośno. Starał się nie zagłuszyć skrzypienia krzeseł ani trzasku drewna w piecu. Był spokojny, oschły, zachrypnięty od zimna i ciszy.
„Proszę czekać”.
Zatrzymałam się i odwróciłam. Mężczyzna w kącie patrzył teraz na mnie uważnie, ale bez natrętnej ciekawości, do której zdążyłam się przyzwyczaić. W jego spojrzeniu było więcej wahania, jakby długo się zastanawiał, czy w ogóle coś powiedzieć. Jakby sam nie był pewien, czy ma mi do zaoferowania cokolwiek, co nie zabrzmiałoby jak litość.
Przez chwilę panowała cisza. W takich chwilach cisza staje się dziwnie ciężka, bo może oznaczać wszystko: kpinę, ofertę, ostrzeżenie albo kolejne upokorzenie. Chwyciłam palcami rączkę walizki i czekałam.
Odsunął kubek.
„Jeśli nie ma pani dokąd pójść, proszę pani” – powiedziałam.
Jeśli chcesz kontynuować, kliknij przycisk „Dalej” poniżej ⤵
