Ciotka Paula poślubiła Leonę Mallisterę w ramach swojego projektu. Przeprowadzili się do Peachtree City w Gruzji, gdzie można zobaczyć starannie utrzymane trawniki, wózki golfowe na alejkach wysadzanych drzewami i perfekcyjnie zaplanowane osiedla mieszkaniowe, które zastąpiły popękane chodniki i zapadające się nawierzchnie miasta mojej babci. Paula i Leona miały dwoje dzieci, Isabelle i Jamesa – moich kuzynów, których widziałem raz czy dwa na Boże Narodzenie, a czasami na zaaranżowanych zdjęciach, które babcia z dumą mi pokazywała.
Mój ojciec i ciocia Paula opuścili Tulomę. Zostawili babcię w tym małym drewnianym domku z jej nagietkami i wspomnieniami.
Rzadko przyjeżdżali w odwiedziny. Może krótki przystanek w drodze do innego celu, pospieszny telefon w święta z wymuszonym śmiechem. Rozmowy były uprzejme, ale z tym delikatnym tonem, którego ludzie używają, gdy czują się winni, ale nie chcą się do tego przyznać. W domu mojej babci ściany roją się jak książka historyczna. Oprawione zdjęcia szkolne, zdjęcia ślubne, zdjęcie mojego ojca w tanim garniturze w jego pierwszej pracy jako inżyniera, Pauli w sukience i czapeczce na zakończenie roku szkolnego, a mnie jako malucha w koszulce z małą chorągiewką. Starannie otrzepywała zdjęcia, dotykając jednocześnie ich twarzy.
Ale za tą czułością kryło się coś jeszcze. Obserwująca. Nadzieja.
