Ale w środę wieczorem poszliśmy do centrum społecznościowego, gdzie jarzeniówki szumiały nad długimi stołami zastawionymi płótnami i garnkami z pędzlami. W pomieszczeniu unosił się zapach rozcieńczalnika i kawy.
Położyłem swoje płótno obok jej.
Moje drzewa wyglądały jak zielone plamy. Moje wzgórza były nierówne. Zaśmiała się i trzymała się za bok.
Jej własne malowanie zaczęło się niepewnie, ale wkrótce szkicowała łagodne wzgórza za Tulomą, szpital, w którym pracowała, rzędy jaskrawo kolorowych nagietków w ogrodzie. Kolory zdawały się przywracać coś do jej twarzy.
Te lekcje stały się punktem kulminacyjnym naszego tygodnia.
Pewnego wieczoru oblała się farbą i śmiała się tak głośno, że musiała usiąść. Kiedyś próbowała namalować ptaka, ale efekt wyglądał niemal identycznie jak banan ze skrzydłami. Żartowaliśmy z tego przez kilka dni.
Widziałem, jak śmieje się z nowymi przyjaciółmi – innymi seniorami, emerytowanym nauczycielem, byłym pracownikiem fabryki – i uświadomiłem sobie, jak bardzo miasto ją kocha. Nie była już sama.
Z czasem życie ustabilizowało się.
Łączyłam naukę z wolontariatem w lokalnym szpitalu – tym samym, w którym kiedyś pracowała na dwie zmiany. Woziłam pacjentów na wózkach inwalidzkich, pomagałam pielęgniarkom w dostarczaniu artykułów i siadałam przy starszych pacjentach, którzy nie przyjmowali odwiedzin.
Czułam się, jakbym podążała jej śladami, idąc tymi korytarzami. Czasami przechodziłam obok pokoju nauczycielskiego i wyobrażałam sobie, jak siedziała tam lata temu, popijając czerstwą kawę po dwunastogodzinnej zmianie.
Uczyłam się pilnie i całkowicie poświęciłam się biologii, chemii i fizyce. Kiedy byłam zmęczona, patrzyłam na obraz nagietków, który powiesiła na ścianie w mojej sypialni – jaskrawożółty na tle głębokiej zieleni, niczym nadzieja, która nie blaknie.
Moja babcia zaczęła uczęszczać na spotkania stowarzyszenia seniorów w domu kultury. Znalazła przyjaciół, którzy doceniali ją za to, kim była, pytali ją o wskazówki dotyczące pieczenia i słuchali, gdy opowiadała o swojej karierze pielęgniarki. Pewnego popołudnia Martha z banku wpadła z tacą domowych ciasteczek.
„Słyszałam, że masz teraz talent do sztuki, Hazel” – powiedziała, siadając na krześle przy kuchennym stole.
Moja babcia roześmiała się, a jej policzki poróżowiały.
„Och, maluję tylko dla zabawy” – powiedziała. „Nic specjalnego”.
Patrzyłam, jak rozmawiają, i poczułam ciepło rozchodzące się w piersi. Po tym wszystkim, co się wydarzyło, wciąż potrafiła się cieszyć.
Ale nic nie było idealne.
Czasami widywałam ją przy oknie, wpatrującą się w wzgórza. W takich chwilach miała w oczach to samo rozmarzone spojrzenie, które widziałam lata temu, gdy patrzyła na to rodzinne zdjęcie. Wiedziałam, że myśli o moim ojcu i Pauli, o dzieciach, które wychowała i które wybrały dla siebie, a nie dla niej.
Nie mogłam ich zastąpić. Mogłam tylko tam być i mieć nadzieję, że to wystarczy.
