„To praca magisterska, Harper” – powiedział, wskazując na moją pracę. „Czy rozważałaś kiedyś specjalizację w technologiach finansowych jako zawód?”
Ta rozmowa dała początek współpracy, która zmieniła bieg mojego życia.
Profesor Wilson stała się mentorką, o jakiej zawsze marzyłam. Polecała książki, zapoznawała mnie z kontaktami w branży i, co najważniejsze, wierzyła w mój potencjał.
Pod jego kierunkiem zacząłem zgłębiać świat kryptowalut i technologii blockchain.
Był rok 2019, kiedy Bitcoin odrabiał straty po krachu, ale nie zyskał jeszcze powszechnej popularności. Byłem zafascynowany potencjałem walut cyfrowych i technologią, która za nimi stoi.
Spędziłem niezliczone godziny w bibliotece, badając, ucząc się programowania i rozwijając własne teorie na temat tego, jak rozwiązać niektóre problemy bezpieczeństwa nękające pierwsze platformy kryptowalut.
Pod koniec trzeciego roku studiów moje zainteresowanie naukowe przekształciło się w konkretny pomysł na biznes.
Wyobraziłem sobie platformę, która sprawi, że transakcje kryptowalutowe będą bezpieczniejsze i bardziej dostępne dla zwykłych użytkowników.
Profesor Wilson zachęciła mnie do kontynuowania tej inicjatywy. „Zidentyfikowałeś prawdziwą lukę na rynku” – powiedziała. „Może to mieć niesamowity wpływ, jeśli uda ci się to poprawnie wdrożyć”.
Po raz pierwszy od przyjazdu na Harvard poczułem, że mam cel wykraczający poza samo przetrwanie. Znalazłem coś, co mnie pasjonowało, coś, co miało potencjał, by odmienić moją sytuację finansową.
I w przeciwieństwie do mojej relacji z rodzicami, sukces w tym przedsięwzięciu zależał wyłącznie ode mnie.
Lato poprzedzające ostatni rok studiów całkowicie poświęciłem rozwijaniu mojego pomysłu na biznes. Podczas gdy moi koledzy z roku zdobywali prestiżowe staże lub podróżowali, ja siedziałem zamknięty w małym mieszkaniu, które dzieliłem z Jessicą, pisząc kod i opracowując plany biznesowe.
Mój pomysł przekształcił się w to, co ostatecznie stało się Secure Pay, platformą mającą na celu uczynienie transakcji kryptowalutowych tak łatwymi i bezpiecznymi, jak w przypadku tradycyjnej bankowości.
Harvard Business School organizowała coroczny konkurs startupów, przyznając finansowanie zalążkowe najbardziej obiecującym studenckim przedsięwzięciom. Za namową profesora Wilsona postanowiłem wziąć w nim udział.
Poświęciłem tygodnie na udoskonalanie mojej prezentacji, tworzenie prototypów i przygotowywanie się na każde możliwe pytanie, jakie mogli mi zadać sędziowie.
Wieczorem poprzedzającym konkurs po raz dwudziesty przećwiczyłem swoją prezentację dla Jessiki.
„Harper, musisz się przespać” – nalegał po mojej trzeciej próbie. „Znasz ten projekt na wylot. Jesteś gotowa”.
Konkurencja była zacięta, w konkursie wzięło udział ponad 100 studenckich inicjatyw. Kiedy ogłoszono zwycięzcę konkursu Secure Pay, prawie nie mogłem uwierzyć.
Nagrodą było 50 000 dolarów: 1000 dolarów w formie kapitału zalążkowego i przestrzeń biurowa w centrum innowacji uniwersytetu.
To było większe wsparcie niż kiedykolwiek w życiu. I nie pochodziło ono od rodziny, ale od ludzi, którzy docenili wartość moich pomysłów.
Zwycięstwo przyciągnęło uwagę kilku inwestorów-aniołów, w tym Michaela Chena, odnoszącego sukcesy przedsiębiorcy z branży technologicznej, który dorobił się fortuny w początkach istnienia mediów społecznościowych.
Zaprosił mnie na lunch, żeby opowiedzieć o mojej firmie.
„Pozwól, że to wyjaśnię” – powiedział, gdy wyjaśniłem mu swoją wizję. „Jestem gotów zaoferować ci 2 miliony dolarów za cały projekt, i to już teraz. Możesz ukończyć studia bez obaw finansowych, a ja zajmę się resztą”.
To była kusząca oferta. Dwa miliony dolarów natychmiast rozwiązałyby wszystkie moje problemy finansowe. Mogłabym spłacić kredyty studenckie, znaleźć wygodne mieszkanie i nigdy więcej nie musieć pracować na kilku etatach.
Ale coś mnie powstrzymywało.
„Dzięki, ale nie zależy mi na sprzedaży” – usłyszałem siebie. „Wierzę w to, co buduję i chcę to doprowadzić do końca”.
Michael wyglądał na zaskoczonego, ale nie zirytowanego.
„Większość studentów chętnie przyjęłaby taką ofertę”.
„Nie jestem takim samym studentem jak inni” – odpowiedziałem.
