Dźwięk był zwyczajny, a jednak wypełniał całe powietrze. Wszyscy się odwróciliśmy. W cieniu przeciwległej ściany siedział cicho mężczyzna od początku spotkania. Ethan i Vanessa byli tak pochłonięci swoim występem, że nawet nie zadali sobie trudu, by zapytać, kim jest. Założyli, że to młodszy współpracownik albo urzędnik.
Ale gdy wyszedł na światło, twarz prawnika uległa gwałtownej przemianie. Jego profesjonalna maska rozpłynęła się, ustępując miejsca wyrazowi czystego, nieskażonego przerażenia.
„Panie… Reed?” – wyjąkał prawnik, a jego głos podskoczył o oktawę.
Vanessa zmarszczyła brwi, a imię huczało jej w głowie niczym luźna śruba. Ethan wyglądał na zdezorientowanego. „Kim ty, do cholery, jesteś?”
Mężczyzna zignorował Ethana. Podszedł do mnie z niespieszną gracją człowieka, który stąpa po ziemi. Miał na sobie garnitur, przy którym strój Ethana wyglądał jak strój na bal maturalny – cichy, szyty na miarę granat, który szeptał o dawnych pieniądzach i absolutnej władzy. Położył mi dłoń na ramieniu, a jego oczy – te same, które widziałam w lustrze każdego ranka – złagodniały, emanując dzikim, opiekuńczym ciepłem.
„Skończyłaś już, kochanie?” – zapytał.
Słowo „kochanie” uderzyło w pokój jak potężny podmuch.
Skinęłam głową, czując, jak gula formuje mi się w gardle. „Tak, tato”.
Ethan otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku. Spojrzał na mnie, potem na mężczyznę stojącego obok mnie, a jego twarz zaczęła odpływać w widocznym strumieniu.
Alexander Reed.
Był duchem Dzielnicy Finansowej. Człowiekiem, który przekształcił Reed International z małej firmy w globalny podmiot majątkowy. Człowiekiem, którego podpis na memorandum mógł poruszyć rynki, a którego milczenie mogło położyć kres korporacjom. Był także właścicielem samego budynku, który…
Siedzieli w środku.
Ethan przez dwa lata starał się umówić na spotkanie z młodszym wspólnikiem w Reed International. Nie miał pojęcia, że spał w tym samym łóżku co dziedzic całego imperium.
Rozdział 4: Dźwięk upadającego domu
„Zaczekaj” – powiedział Ethan cienkim, piskliwym głosem. „Emily… co to jest? Twój ojciec jest…”
„Mój ojciec to człowiek, który nauczył mnie, jak cenna jest ciężka praca” – powiedziałam, a mój głos przebił się przez jego panikę. „To także człowiek, który obserwował, jak przez dwa lata traktowałaś jego córkę jak niedogodność”.
Alexander Reed podniósł podpisane papiery rozwodowe z nonszalancką ciekawością mężczyzny badającego paragon ze sklepu spożywczego. Zerknął na nie, a potem spojrzał Ethanowi prosto w oczy. Temperatura w pokoju zdawała się spadać o dwadzieścia stopni.
