Mam trzydzieści dwa lata.
Ale w tamtej chwili poczułam się, jakbym znowu miała jedenaście.
Z wędką w dłoniach, czekając przy drzwiach szopy… aż wróci.
A on nigdy nie wrócił.
Teraz stałam tam z mapą w dłoniach.
Nie z papieru.
Ale z prawdy.
Droga do czegoś, czego być może bałam się przez cały ten czas.
Bo co robisz…
kiedy osoba, którą kochasz najbardziej, zostawiła ci drogę…
do miejsca, do którego nie odważysz się zajrzeć?
Resztę historii znajdziesz w komentarzach 👇
