Coś w jego głosie zmroziło mi krew w żyłach.
Connor powiedział: „Naprawdę zamierzasz to zrobić?”
Ethan westchnął, jakby zmęczony przesłuchaniem. „Jaki mam wybór? Jej ojciec zapłacił już połowę kaucji za mieszkanie. A kiedy urodzi się dziecko, będzie zbyt zajęta, żeby zadawać pytania”.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej. Nie mogłem oddychać.
Connor zniżył głos, ale nie na tyle. „A Vanessa?”
Zapadła cisza.
Wtedy Ethan powiedział słowa, które rozbiły moje życie na dwie części.
„Nigdy nie kochałem Claire. To dziecko niczego nie zmieni. Vanessa jest tą jedyną, której pragnę. Robię po prostu to, co dla mnie najlepsze w tej chwili”.
Moje kolana prawie odmówiły mi posłuszeństwa.
Zakryłam usta dłonią, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku, ale łzy już spływały mi po twarzy. Moje dziecko gwałtownie się we mnie poruszało, a kolejny ukłucie bólu przeszyło moje ciało. Oparłam się o ścianę, oszołomiona, z mdłościami, upokorzona w tej białej sukience, która nagle wydawała się czyimś kostiumem z happy endem.
Mężczyzna, którego kochałam.
Ojciec mojego syna.
Mężczyzna, który czekał na mnie przy ołtarzu.
Nie był zdenerwowany. Nie był podekscytowany.
Wykonywał obliczenia.
A gdy z dołu zaczęły dobiegać dźwięki muzyki weselnej, spojrzałam w lustro, otarłam łzy i podjęłam najniebezpieczniejszą decyzję w moim życiu.
Nadal zamierzałem pójść tą alejką.
