Gospodyni w panice za naprawa: „Proszę natychmiast naprawić do domu, panie

lon wydaje się, ktoś go szarpał za gardło i rzucił na meble. Portret twojej zmarłej rodziny Rebekki został wyrwany z ram i teraz leży krzywo oparty na fortepianie, płótno rozcięte od dołu do dołu. Jej cedrowa skrzynia na pamiątki stoi otwarta na dywanie, a jej zawartość jest rozrzucona wszędzie: listy, zdjęcia, kocyk do chrztu, pozytywka i niebieska jedwabna wstążka, która nosiła nas latem, kiedy urodziła się twoja córka.

A tego wszystkiego Sophie płacze na resztę.

Klęczy przy kominku, ciągnąc pozytywkę do piersi, pozora, że ​​może jeszcze coś mieć, jeśli tylko jest ją ściśnie. Jedna strona jej twarzy jest zaróżowiona i opuchnięta, przypomina dłoń. Maria jest tuż za tobą, drżąc tak, że jej różaniec grzechocze o guziki munduru.

Naprzeciwko Sophie stoi Celeste.

Stoi boso w pozostałościach pokoju, piękny w sposobie alternatywnych dla dróg kobiet, w jasnym kaszmirze, z diamentowymi ćwiekami na uszach, z blond włosami alternatywnymi uniwersalnymi, z niezależnym kosmyką przy policzku. W jednej ręce trzyma plik listów, aw drugiej srebrnej zapalniczki. Przez surrealistyczną sekundę nie wygląda na zawstydzoną tym, że została przyłapana. Wygląda na zirytowaną.

„Danielu” – powiedział, jakbyś otrzymał wcześniej z kolacji i zastał ją układającą kwiaty.

Twoja reakcja na ciebie, a dźwięk, który wydaje, nie brzmi jak twoje imię. To jest jeszcze gorsze.

To ulga.

Przechodzisz przez pokój tak szybko, że uderzasz goleniem w róg stolika kawowego z taką samą siłą, że pozostaje ci siniak, ale ledwo go potrzebujesz. Padasz na dywan i zabieram Sophie w odejściu. Cała drży, drżący drobnymi, ostrymi dreszczami, jakie pojawiają się, gdy strach już opanował. Kiedy dotyka jej policzka, drga, zanim jeszcze pojawi się coś, co stanie się zimne i śmiertelne.

„Kto to zrobić?” – pytasz, choć już wiesz.

Sophie przytula się i chowa twarz w twojej kurtce.

Celeste westchnęła cicho, urażona. „Wpadła w furię. Maria zadziałała aferę z niczego. tylko odłożyła rzeczy Rebekki przed ślubem, a Sophie zupełnie oszalała”.

Maria wydaje się zduszony dźwięk za twoimi źródłami. „To nie to, co się stało”.

Możliwe, że są nadal trzymane Sophie przy sobie, i odwracasz się w stronę kobiety, która jest zintegrowana za czterdzieści osiem godzin.

Do tej pory Celeste Whitmore nosiła elegancję, tak jak niektóre kobiety używające perfum – lekko, strategicznie, wszędzie. Uświetniała gale charytatywne, prywatne kolacje i szeptała kondolencje z gracją, przy których pojawia się coś w rodzaju natury. Weszła w twoje życie dziewięć miesięcy po śmierci Rebekki, nie za wcześnie, przez pojawienie się potworną, nie za późną, przez samotność, która zadziałała w miejscu.

Teraz, z odciskiem dłoni, na policzku i listami Rebekki w walczącej Celeste, cały ten lakier wygląda jak makijaż sceniczny w ostrym oświetleniu.

„Odłóż zapalniczkę” – opis.

Robię to, ale nie dlatego, że ładnie prosiłeś.

Położyła się na kominku z delikatnym i wyprostowana. „Nie tego rozsądnego. Sophie staje się coraz bardziej niestabilna, Danielu. Mówiłam ci, że przywiązanie Rebekki do swoich rzeczy jest niezdrowe. Mówiłam ci, że wymaga granic”.

„Czy ona dotyczy granic?” – wykrzyknęła Maria. Łzy spływały jej po twarzy i niemal gniewnie otarła je wierzchem dłoni. „Powietrzone, że po ślubie pokój jej matki jest opróżniony, a dom w końcu będzie do kobiety, która umie nim być.

Celeste wydostało się z zimnem niedowierzaniem na twarz. „Uważaj, Mario”.

„Nie” – mówisz.

Słowo to uderzyło niż myślisz, a wokół niego zamierzono.

Celeste patrzy na ciebie. „Słucham?”

„Nie masz prawa zagrażać nikomu w tym domu. Ani Marii. Ani Sophie. Nie po tym”. Patrzysz na urządzenie, podarty portret, otwarty kufer, listy, które powodują spalenie. „Czego zastosowania szukałeś?”

Po raz pierwszy maska ​​spada.

Jest maleńki, niemal elegancki w swojej postawie, ale cóż, jest. Jego oczy zwężają się nieco za bardzo. Kąciki ust zaciskają się, nie z bólu, ale z wyrachowania. Ludzie myślący, że złoczyńcy zawsze wyglądali na dziko, gdy zostaną usunięte złapani. wygląd jak księgowi dokonujący błędnych obliczeń w czasie rzeczywistym.

„Szukałam odrobiny spokoju” – powiedziała. „Czegoś, czego ta rodzina nie zaznała od lat”.

Sophie podnosi twarz z przodu.

Jej głos drży i jest wilgotny, ale słowa są dostępne. „Powiedziała, że ​​mama coś tu powiadomia. powiedziała, że ​​potrzebuje niebieskiej księgi, zanim wrócisz do domu”.

Maria wydaje się z każdego cichego okrzyku zaskoczenia.

Celeste odwracania światła w stronę Sophie z szybkością, która mówi sama za siebie. Sophie też to dostrzega i ponownie chowa twarz. Twoja córka ma osiem lat i już wie, jak odczuwają emocje związane z gniewem u dorosłych, zanim jeszcze otrzymasz przemówienie.

Podnosisz Sophie wyżej w górach. „Która niebieska książka?”

Celeste się śmieje i brzmi niemal przekonująco. „Dziecko źle mnie zrozumiało. Rzeczywiście, Danielu, spójrz na tę scenę. Jest przestraszona, jest wzruszona, a Maria podsyca te małe dramaty, bo nie może zaakceptować, że idzie dalej”.

Usta Marii wystąpiły ze zdziwienia.

Nie, lecimy dalej. Tak Celeste nazywa się ten pokój, dziesięć policzek, tę małą dziewczynkę płaczącą na innych, podczas gdy jej życie rodzinnej rozsypuje się jak śmieci. Linia jest tak obsceniczna, że ​​przez sekundę nie jesteś w stanie nawet istniejący. Patrzysz na nią i jesteś, jak budzi się w twojej starej, pierwotna część.

Maria podchodzi, ściskając różaniec tak mocno, że gryzie miejsce. „Pani Rebecca powiedziała mi lata temu, że gdyby coś jej się stało, mogła być jedna rzecz w tajemnicy. Nigdy ktoś o tym nie powiedział. Nawet panu Harringtonowi”. Jej obecność wędruje od ciebie do Celeste. „Myślę, że właśnie dlatego przyszła”.

Patrzysz na nią. „Co?”

Maria z trudem przełknęła ślinę. „Notatnik. Niebieska skóra. Pani Rebecca nazywała się swoim zimowym notesem, bo trzymała go na werandzie pod ławką z rzeźbionym ptakiem”. Wygląda na zawstydzoną, osobistą przerażoną sekretem. „Po wystąpieniu jej ostatniej notatki do mnie, która napisała, że ​​jeśli panna Sophie będzie bała kogokolwiek w tym domu, powiadomim ci wystąpienie notatki”.

Pokój się zmienia.

Niezabezpieczone. Fizycznie. To drobna zmiana, ale została dotknięta całym kręgosłupem. Imię Rebekki wisi w powietrzu jak głosu sędziego. Celeste też je słyszy. Jej twarz jest nie poruszająca się, ale nagle każdego każdego ciała ludzkiego, które wydaje się czujny.

„Czy coś przede wszystkim kontrolowałaś w domu?” – pytasz Marię, jeszcze nie zła, tylko oszołomiona.

Łzy zabłysły w jego oczach. „Słuchałem twoją żonę”.