„Mój ojciec spojrzał na mój wynik SAT wynoszący 1480 i roześmiał się, moja matka paliła wszystkie formularze aplikacyjne na uniwersytety, jakie mogła znaleźć, na moich oczach, a oni mówili, że muszę oszczędzać pieniądze dla mojego brata, bo to on ma przyszłość – ale w Święto Dziękczynienia moja matka stała na końcu stołu z telefonem w dłoni, patrzyła mi prosto w oczy i pytała głosem, którego nigdy wcześniej nie słyszałam: «Masz na myśli… nie mojego syna?»”
